7 Posts

De zomer die op zijn einde loopt, maar volop zijn best doet om ons alleen nog steeds te voorzien van warmte, licht, buiten zijn, lekker eten, vakantie, fietsen etc. ’s Avonds niet doorrennen maar eens even heerlijk buiten te gaan zitten en te genieten van de alledaagse dingen. Ik geniet ervan.
ADVIES: Zouden meer mensen moeten doen. Niet alleen op vakantie.

Betreffende de chemo’s zijn we over de helft en we zijn weer een jaartje ouder. Yeh!
Voordat we aan de chemo’s begonnen kwam in het gesprek aan bod dat je eventuele lichamelijke klachten kunt krijgen. Moet zeggen dat dit bij binnen is gekomen als “woord” en niet als mogelijke werkelijkheid. (had de vorige keer toch bijna geen klachten)
De werkelijkheid is anders en na drie chemo’s komt alles al voorbij en dit van een ieder hier in huis vraagt, maar ook de support en hulp, knuffels, belletjes van alle mensen om me heen geven weer energie. Wat een klote ziekte is het toch, maar het dwingt me toch ook om er mee aan de slag te gaan. Aan de slag met de onrust, voel me opgejaagd. Het lijkt nu even bijna niet meer mijn lijf! Ik moet al keuzes maken; afspraken afzeggen, wat wel en niet te doen en een middag op de bank te kruipen. Moet zeggen dat de lome zwoele zomer me hierin wel helpt.
Was ik niet mijn eigen ervaringsdeskundige? Even een “raar” woord hoor. Als ik alle ervaringen erbij ga stoppen, word ik dan een Expert? We zullen zien.

Als ik terug kijk op de laatste 8 weken, waren er weer heerlijke momenten om van te genieten.
Was het niet mijn “bucket list”!! Hij was klaar hoor en ik ben er al mee aan de slag gegaan.
Op mijn bucket list stond: “oude “contacten nieuw leven inblazen”. Wat een feestje is dit ook aan het worden. Maar ook genieten van de dagelijkse dingen, lekker eten met vrienden, familie etc. yoga oefeningen etc. Merk ook dat ik sommige afspraken nog niet ben nagekomen. Ga ik snel oppakken.

We hebben de komende tijd weer een nieuw uitdaging. Aanpassen aan de (on) mogelijkheden. De zwoele zomer mag van mij nog lekker lang duren, zodat we de tijd hebben om nog meer rust in mijn lijf te brengen. Ik pas me graag aan(grapje).

Zit buiten, zak onderuit op de stoel, voetjes op de tafel, sluit mijn ogen en tranen lopen over mijn wangen. That’s Life en het is veel te mooi. We gaan door en het komt goed.

Bucketlist:

“Dolce far Niente”, het zalige niets doen.
Het noorderlicht zien.
Weer cello gaan spelen.
In november op vakantie.

11738098_391930641018195_635065140086867263_n

 

Het is weer vroeg in de ochtend en ik ben neergestreken op “het bankje”en kijk de polder in. De zon is net op en de natuur laat zich weer van de mooiste kant zien. Even de rust zoeken.

Even een bezinning om de hersencellen die op dit moment volop aan het werk zijn te ordenen. Het is chaos en emoties vieren hoogtij. Boos, verdriet, een kort lontje,deuren  vliegen nog net niet uit de sponningen (sorry buren). Zelfs mijn nuchterheid laat me soms in de steek.

Veel tijd hebben en niet meer op een automatische piloot gaan, accepteren dat ik niet altijd positief ben, Thats life!

Ik laat het toe.

Zoonlief stuurt een apje dat hij gespannen is voor het tentamen dat zo gaat beginnen. Heeft hij er ook al last van!  Ik stuur hem een berichtje terug, dat het zeker gaat lukken. Vertrouwen in je kunnen. 15 minuten later stuurt hij een berichtje: Nog even genieten van de zon en we gaan beginnen. Komt goed.

Daar word ik weer blij van, droog mijn tranen, en weet waarom we dit doen.

 

Op naar een nieuwe dag en we tellen de dagen af dat we de volgende stap gaan zetten.

“we gaan beginnen” komt nu niet uit een speaker maar 1 juli a.s. ga ik beginnen met de chemo.

Het geeft rust, kracht, een lach, wetend dat er zoveel lieve mensen om me heen zijn, dat we dit ook zullen doorstaan. We gaan ervoor.  De kaartjes, telefoontjes, berichtjes etc. maken me iedere keer weer blij.

 

Veel tijd geeft ook positieve energie om mijn bucketlijst te maken en er mee aan de slag te gaan. 100 dingen op de lijst geeft alleen maar chaos merk ik. Hij komt eraan hoor.

 

Ik stap mijn fiets op en ga lekker naar huis.  De zon laat zich al van zijn beste kant zien. Tijd voor een kopje koffie en de krant en een nieuwe dag vol kleur.

paraplu-portugal

 

 

 

De eerste hindernis zit erop!

 

“We gaan beginnen” heb ik de afgelopen 4 weken 64 maal gehoord, en dat betekent het aantal bestralingen.

Toen ik de eerste keer het Instituut Verbeeten binnen kwam, was ik wel zenuwachtig maar ik werd ook meteen met de neus op de feiten gedrukt dat er werkelijk heel veel mensen een vorm van kanker hebben!!!Ze komen daar allemaal voor hun bestraling. Het lijkt wel een “lopende band” werk. Goed georganiseerd en werkelijke fijne mensen die er werken. Toen ik zal te wachten, kwam ook opeens de gedachte dat deze mensen, met hun familie; vriend(in); kinderen en alle mensen om hun heen, ook met (on) zekerheden te dealen hebben. Met een ongewisse toekomst. Wie weet met verdere behandeling. Ik heb dus niet alleen kanker! Je hoort het veel om je heen, maar hier wordt je wel met de werkelijkheid geconfronteerd. In de afgelopen 4 weken heb ik met enkele mensen gesproken. Het maakt je soms verdrietig, boos en machteloos, maar er is ook humor, blijdschap bij mensen dat de bestraling er op zit.

In het intake gesprek werd verteld, dat je bestraalde huid rood kon worden, moe zijn, moeilijkheden met slikken etc. Ik dacht we zien het wel. Toen we op de helft waren had ik van al die dingen nog geen last en was nog druk doende met lunchen, shoppen, genieten van de dag en ook nog wat huishoudelijke activiteiten etc. Opeens kwam er wel een rode huid, en lagen we ’s avonds steeds vroeger in bed. Ook ik kom er niet onderuit. Nu het klaar is, zit ik met “coldpacs”op de bestraalde huid, want hij is helaas helemaal verbrand, gelukkig niet stuk,  en mijn bedje is rond 20.00 uur van mij!!  Dus ook ik!! Overdag zijn we nog in actie, dus dat voelt goed.

Toen ik de eerste keer op de tafel lag, voor de bestraling, en naar het plafond keek zag ik ronde lampen die een warme lichtkleur hadden. De eerste keer kleurde ze zacht oranje. Opeens schoot er door mij heen: Moet ik hier 16 keer gaan stil liggen, zonder iets te doen, en luisteren naar het zinnetje: “We gaan beginnen”. Ik heb nu alle tijd om tijdens deze 16 keer een “bucketlijst” te maken. Na de eerste keer bestralen zat mijn hoofd helemaal vol met ideeën, wensen, dingen die ik wil veranderen, die je maar steeds uitstelt. Nu de bestralingen, en de lampen iedere keer veranderde van kleur,  is mijn lijst ook bijna klaar en dit geeft weer veel energie mag ik zeggen. Zal hem volgende week met jullie delen.

De zomer mag nu echt gaan beginnen, dan kunnen we nog twee weken genieten en zullen daarna de volgende hindernis gaan nemen. Een rilling loopt over mijn rug. Nog een hele weg te gaan, maar het leven is te mooi en er zit niets anders op dan: staying alive.

We gaan starten, maar ik weet zeker dat we dit “varkentje”gaan wassen met alle lieve mensen om me heen.

strand

 

Hoe kan dat nou! Wetend wat er allemaal nog gaat komen heb ik nog heel veel dingen gedaan en die ik zelf vind nog moet doen. Heerlijk op vakantie geweest, vaak lunchen, shoppen. Maar ook afscheid moeten nemen van collega’s, een heerlijke werkplek waar we met collega’s hard gewerkt hebben aan Kleur, dat nu in “rook” lijkt op te gaan. Te veel om op te noemen. Onzekerheden die op dit moment wel plaatsvinden en wie weet hoe lang nog blijven duren. Het brengt onrust in mijn lijf en hoofd.

Er was ook de onzekerheid, onwetendheid wat we voor behandeling  gaan krijgen, maar dat is nu wel duidelijk. Volgende week starten met 16 bestraling  en daarna 6 chemo kuren om de drie weken. We zijn dus nog wel even onderweg.

In “zwaar weer” zitten we nog niet want de lente is nu echt begonnen en voor het andere weer hebben we donkere wolken, wind en regen nodig.  De lente en zomer  pakken we dus mooi weer mee. Wetend wat er gaat komen zal ik nu wel het gevoel hebben dat ik tijd te kort kom!!  Ik ga maar eens naar buiten, waar het zonnetje heerlijk schijnt. Energie opdoen.

Ik heb een spreuk gevonden die me weer blij maakt en weer even met beide benen op de grond zet.

 

“Laat elke zonsopkomst  je eraan herinneren dat je mag opstaan en stralen”

 

De atmosfeer in de lucht kan een storm omdraaien tot een orkaan of luwte.

 

We hebbeen weinig grip op atmosferen, windrichtingen, orkanen, winden. Een heel gewoon verschijnsel, vinden we meestal.

Wind, regen, blauwe luchten, kou, regen, vorst, vooral zon, nemen we waar. Maakt deel uit van ons bestaan. We worden er blij van kunnen weer klagen over de regen en noem het maar op. Orkanen, tornado’s: mens zijn er bang of helemaal door gebiologeerd.

Draaien er maar weer erom heen.

Zoals afgesproken. Afgelopen vrijdag, uitslag van de poortwachterklier. We fietsen weer samen over de dijk naar het ziekenhuis en de gedachte  is : “kat in het bakkie” . Feestje en weer aan de bak.

Moet ik nog twintig maal op “delete” drukken om te vertellen dat  er dus geen goede uitslag  is.

In de poortwachterklier uitzaaiingen gevonden. Een nieuwe kankercel. Bestraling en weer chemo.

Deze week plan maken voor vervolg.

Voor nu even nagenietend vaneen heerlijk etentje met mijn mannen, vrienden, collega’s, familie, en zaterdag heerlijk kunnen genieten van het leven op de rivier de AA.

 

Het is nu echt lente en ik hou  nog steeds van het leven.

 

De storm is wat gaan liggen.

 

Het lukt schijnbaar mijn gedachte op papier te zetten het als het stil, donker en rustig is, zoals nu. Een week verder en mijn lijf en geest hebben weer een hele metamorfose meegemaakt.De operatie afgelopen donderdag, mijn voorgenomen besluit om niet borstbesparend te opereren, maar een operatie tot totale verwijdering van ook mijn linker borst.Ik wil niet nog een keer de komende jaren met de gedachte moeten lopen dat kanker terug kan komen in mijn borst. Kanker.

Het is wel echt schrikken als ik onder de douche uitkom en mezelf in de spiegel zie. Help een Alien. Hoe ik daar op kom weet ik ook niet, maar als ik naar mezelf lach dan staat daar gewoon een pracht mens.

Er is zoveel de laatste weken gebeurd, de film draait maar door, maar het klinkt gek; de beslissing voelt zo goed en geeft me rust.

Verdriet, angst maakt vaak plaats voor veel humor, lieve kaartjes, appjes, telefoontjes. Lieve mensen die mij op afstand steunen.  Het voelt als een warm bad, waarin ik me heerlijk laat verwennen.

We moeten nog een grote hobbel nemen en afwachten wat a.s. vrijdag de uitslagen zijn. Het is weer net zo spannend. Komt er een vervolg of komt er een ” happy ending” aan deze film, en kunnen we weer landen op deze meestal prachtige wereld.

Het moet lente worden maar de wind raast door de straat en het is koud.  Code oranje wordt er afgekondigd. Ik wil naar code groen!

Ik zal eens mijn roeimaatjes gaan bellen of ik toch weer zo snel mogelijk de boot in kan en de touwtjes vast kan houden. Ben benieuwd of de lente wel al begonnen is op de oevers van rivier de AA.

 

Ga een kopje koffie zetten en hoop snel dat de lente nu echt gaat beginnen.

 

lente

 

 

LIEF VERLEDEN BEDANKT VOOR ALLE LESSEN. LIEVE TOEKOMST IK BEN ER KLAAR VOOR.

 

 

 

Het is nog vroeg in de ochtend en een nieuwe dag begint. Sinds 3 maart krijgen de nieuwe dagen voorlopig een andere invulling. Tien jaar geleden, ik dacht dat het 8 jaar was, is er bij mij borstkanker geconstateerd. Veel uitzaaiingen, een borstamputatie en chemo was het vervolg. Mijn leven stond op de kop, er was angst, boosheid, complete chaos. Bij mezelf en alle mensen om me heen. Het motto was toen: het overkomt je en ik zal zorgen dat ik dit de baas wordt.

Mag zeggen dat het me na 10 jaar sterker heeft gemaakt, de humor gebleven is, nieuwe dingen heb opgepakt en het plezier in werken en leven met lieve mensen, heeft me steeds energie gegeven. In mijn omgeving zijn er helaas vrienden, collega’s weggevallen, die deze strijd niet hebben gewonnen van deze kut ziekte. Het maakte me dan weer boos, verdrietig en ben weer uit het veld geslagen, maar de lieve herinnering aan hun blijft, diep in mijn hart.

9 jaar lang een keer per jaar op controle. Altijd spannend, dat de deur van het kamertje weer open gaat  en er word gezegd: “Mevr. van Rens, alles is oke” .Yes, je liep snel naar buiten en wist dat het weer goed was. Ik voelde me ook goed! Vorige week weer de jaarlijkse controle en er kwamen voelsprietjes naar boven toen ik  de verpleegkundige zag  kijken op het scherm bij de mammografie. Was er iets! Het wachten begon en toen ik nu niet naar buiten kon lopen maar weer die deur binnen moest, had ik het gevoel, hier is iets. Nieuwe foto’s, en er werd gezegd we gaan ook een echo maken. Mijn voelsprieten waren helemaal op scherp en toen de echo begon, zat ik opeens in mijn film van 10 jaar geleden.  Zou het dan weer. Ik voel me toch goed! Bij het onderzoek zat ook 9 jaar lang een dexa onderzoek om te meten hoe het met je botdichtheid zat. Was 9 jaar ook steeds het goede bericht: alles oke. Nu duurde het wachten weer langer en het was niet het antwoord wat ik graag hoorde maar er moesten nog foto’s gemaakt worden van mijn ruggenwervel. Weer kut.  Wat is er in mijn lijf weer aan de gang.

Pakte mijn fiets en  op het dijkje ben ik gestopt en heb volgens mij lang in de verte gekeken en de lucht die voorbij kwam was mooi. Ik adem diep en ging naar huis. Er was nu niet de chaos in mijn lijf, maar de angst kwam om de hoek: stel dat het weer zo is en mijn gevoel zei ja. Met alle lieve mensen om me heen was 10 maart  de dag van de uitslag. Weer een kwaadaardige tumor in mijn linker borst. Verder alles schoon. Klinkt raar, mag ik zeggen.  Weer hormoongevoelig. Klinkt gek maar dat is misschien het “goede”nieuws. De foto’s van de ruggenwervel waren oke. Yes.

Het volgende spannende komt er aan. Nu dit de tweede keer is moet er PET scan gemaakt  om te kijken of er toch niet ergens in mijn lijf uitzaaiingen zitten. Het maakt me nu weer onzeker, bang en verdrietig. De sluipmoordenaar!!!!

Dinsdag 17 maart was de  uitslag. Mijn lijf zit vol adrenaline en we zijn natuurlijk veel te vroeg. De zon schijnt en we zitten buiten en ieder met zijn gedachten, vragen en onzekerheden. Zijn er uitzaaiingen.

Mijn naam wordt geroepen en we gaan naar binnen bij de chirurg. De PET scan is goed!!!! Ik voel me opeens een heel gelukkig mens.Er valt een ballast van drie mensen in die kamer af.Wat is dit goed nieuws. Klinkt gek maar weet wat er nu  gaat gebeuren.Operatie en eventueel nog een behandeling. Ik ben mijn eigen “ervaringsdeskundige”geworden. ( kan ik straks toch weer mooi toevoegen aan mijn cv).

De operatie vindt komende week plaats en dan gaan we weer “in balans” komen.

Het is me dus weer overkomen. Wat na 10 jaar wel is dat ik een krachtiger mens ben geworden en begin weer aan een mooie nieuwe dag met lieven mensen om me heen.Het nachtkastje opgeruimd waar weer plek is voor mooie nieuwe dingen en mijn rugzak is  nu leeg.  Ik ga naar buiten, het  prachtige pad op en weet zeker dat op het einde weer een prachtige zon zal schijnen.

 

bomen 1